Najnowsza historia kościoła i parafii

Działania wojenne spowodowały w kościele wiele szkód i zniszczeń. Zostały one usunięte w latach 1945-1947. Dalsze prace przy kościele podejmuje już następca ks. Janika, ks. Henryk Ligoń.

W 1948 r. został ogłoszony konkurs na malowanie kościoła. Za najlepszy projekt uznano propozycję Stanisława Machwica z Tarnowskich Gór. Prace malarskie wykonała firma Kuszaczek z Chorzowa, rozpoczęto je w marcu 1948 r. W prezbiterium zostały umieszczone malowidła przedstawiające Ofiarowanie Najświętszej Marii Panny. Pod łukiem prezbiterium została umieszczona imitacja mozaiki ze św. Anną, do której uciekają się parafianie: rolnicy i górnicy w tradycyjnych starych i nowych strojach. Na sklepieniu, na czterech polach, zostały namalowane sceny z życia rodzinnego: modlitwa – droga do świątyni, praca – warsztat, radość – zaślubiny, smutek – śmierć Jezusa. Przy okazji malowania ścian kościoła wyremontowano również ławki. W tym samym roku odnowiona została także zewnętrzna elewacja kościoła, zaś parafianin Józef Szulik podarował parafii cztery marmurowe kropielnice.

Kościół pw. św. Anny w Świerklanach

Wierni kupowali również figury świętych, otoczonych największą czcią. W 1948 r. zakupiona została figura św. Antoniego. 4 maja 1948 r. poświęcono figurę św. Floriana, ufundowaną przez strażaków. W październiku na zakończenie żniw poświęcona została figura św. Izydora. Rok później poświęcono uratowaną z pożaru figurę Matki Bożej. W 1956 r. do kościoła trafiają wykonane przez rzeźbiarza Ździebło z Pawłowic figury Marii Goretti i sw. Marietty. Dwa lata później ten sam artysta wykonuje figurę św. Moniki. W 1964 r. na frontonie kościoła zostaje umieszczona gipsowa figura św. Anny.

W maju 1951 r. w kościele zainstalowano ogrzewanie a pięć lat później nagłośnienie. Z okazji 1000-lecia chrztu Polski zostały ufundowane dwa nowe dzwony pw. św. Anny i św. Józefa. Wykonała je firma Kubica – Tomiczek z Dąbrowy Górniczej. Ich poświęcenia dokonał 23 października 1966 r. biskup Herbert Bednorz.

W 1967 r. przystąpiono do całkowitej modernizacji wnętrza kościoła wg nowych norm liturgicznych ustalonych na Soborze Watykańskim II. Jednak całość prac, trwająca blisko dziesięć lat, obejmuje już okres duszpasterzowania w parafii ks. Prałata Franciszka Grudnioka. Projektantami nowego wystroju byli artyści Brachmański, Ostrzołek i Paprotny.

Ściany kościoła zostały pomalowane na gładko. Na frontowej ścianie prezbiterium umieszczono mozaikę na planie krzyża przedstawiającą Ostatnią Wieczerzę. Posadzka wyłożona została marmurowymi płytami kolorze szarym a stopnie wykonane z marmuru dębnickiego w kolorze czarnym. Prace przy wystroju prezbiterium wykonała prywatna firma Stanisława Kruga z Trzebini. We wrześniu zainstalowano nowe tabernakulum, którego wykonawcą była firma Dziedziczko z Katowic oraz „skrzydła” z kutej miedzi wykonane przez Zygmunta Brachmańskiego z Piotrowic. W grudniu 1970 r. w prezbiterium ustawiono nowe meble kościelne: trzy ławy, kredens na naczynia liturgiczne oraz sedilia. Wykonał je świerklański stolarz Stanisław Rduch. Na początku 1971 r. zainstalowano mensę ołtarza głównego wykonaną, podobnie jak schody, z czarnego marmuru dębnickiego. Ustawiono tez nowa ambonę. Z lewej strony prezbiterium ustawiona została chrzcielnica wykonana w marmurze. Jej przykrycie wykonano z blachy. Przed uroczystością odpustową zostały zakończone prace przy ołtarzu bocznym poświęconym Matce Bożej Nieustającej Pomocy oraz św. Annie. Przed Barbórką ukończono drugi ołtarz ku czci św. Barbary. Odnowione prezbiterium i nowe boczne ołtarze poświęcił 4 grudnia 1971 r. ks. Biskup Herbert Bednorz.

Na ścianie bocznej kościoła, po lewej stronie, umieszczona została nowa droga krzyżowa w formie mozaiki z płytek ceramicznych. Jej poświęcenia dokonał franciszkanin z Rybnika o. Wacław Jelitko w 1968 r.

W 1974 r. ustawiono pod chórem dwa nowe konfesjonały. Wykonał je miejscowy stolarz Józef Kotula wg projektu ks. Marcina Zielenioka.

W 1977 r. w oknach kościoła zamontowane zostały witraże. Projektantem był Wiktor Ostrzołek, a wykonawcą Krakowski Zakład Witraży. Przed ich zamontowaniem założone zostały zewnętrzne okna. W 1978 r. odbyło się kolejne malowanie kościoła, zainstalowano tez nowe oświetlenie.

W 1972 r. odnowiono zewnętrzną elewację, dokonano wymiany rynien i konserwacji dachu kościoła. W latach siedemdziesiątych zbudowana została nowa salka katechetyczna, obejście kościoła wyłożono płytkami tarasowymi. Drewniany płot przed kościołem został zamieniony na metalowy parkan zamontowany na betonowym podwyższeniu. W 1975 r. ufundowany został nowy krzyż misyjny, który nadal stoi przed kościołem. Głównymi fundatorami byli: Wiktor Burzywoda – ofiarodawca drzewa dębowego oraz wykonawcy Józef i Paweł Kotula. Pod koniec lat osiemdziesiątych rozpoczęto krycie dachu kościoła miedzianą blachą.

Kościół św. Anny

Dalsze prace remontowe odbyły się w latach dziewięćdziesiątych. Podjął się ich ks. proboszcz Jan Klyczka. W latach 1993-1996 kościół został pomalowany na zewnątrz i wewnątrz, założono wentylację i wyremontowano ławki. Zagospodarowane zostało też obejście kościoła. Wybudowano murki oporowe, teren wyrównano, wyłożono kostką, remontowi poddano schody prowadzące do kościoła. Zainstalowano oświetlenie na zewnątrz kościoła. Na trawnikach zostały posadzone drzewa i krzewy ozdobne. Przeprowadzono też wiele prac na terenie cmentarza. Generalny remont odbył się także na probostwie. Do kościoła wróciła odrestaurowana, zabytkowa figura św. Anny. Zakupiony został obraz Miłosierdzia Bożego oraz portret Ojca Św. Jana Pawła II.

W roku 1997 w kościele został zainstalowany nowoczesny sprzęt nagłaśniający, zaś organmistrze z Katowic pod kierunkiem mgr Marka Urbańczyka przeprowadzili gruntowny remont zabytkowych organów. W lipcu parafia otrzymała w prezencie odpustowym od Urzędu Gminy oświetlenie budynku kościoła. Urząd Gminy sfinansował również oddany do użytku w 1994 r. parking przed kościołem. W 1997 r. poddano gruntownej renowacji zabytkowe organy. Uporządkowano „ogród farski” – wybudowano altanę i boisko, czyniąc go miejscem spotkań dla dzieci i młodzieży. Wybudowano także dom przedpogrzebowy pw. św. Józefa a w 2002 r. rozpoczęto budowę "Domu Spotkań".

Przed najpoważniejszym problemem parafianie stanęli jednak w 2004 r., kiedy okazało się, że kościołowi grozi zawalenie. Problem remontu pojawił się wraz ze zniekształceniem i opadaniem posadzki, na skutek długotrwałego podmywania fundamentów kościoła wodą. 21 czerwca 2004 r. rozpoczął się więc żmudny, trudny i bardzo kosztowny proces ratowania świerklańskiego kościoła.

[ powrót do poprzedniej storny ]